மூட நம்பிக்கைகளும் அறிவியல் காரணங்களும்

http://tamiltidings.blogspot.in/2011/12/blog-post_8751.html

தெய்வங்களான பலி ஆடுகள்-2

நம்ம ஊர்ல ரொம்பக் காலத்துக்கு முன்னால காவக்காரன் குடும்பம்னு ஒண்ணு இருந்துச்சு . வாரிசு பரம்பரையா, அந்தக் குடும்பத்துக்காரங்க அரண்மனைக் காவக்கரங்களா இருந்தாங்க . அந்த குடும்பத்தை சேர்ந்த ராக்கு முத்துத் தேவர்க்கு ஒரு அழகான மகள் இருந்தா . அவ பேரு பூவாத்தா , பூவாத்தா செக்க செவேலுன்னு செவத்த ரெட்டுப் போல இருப்பா. அவளுக்கு கரண்டக்கால் வரை தலைமுடி இருந்துச்சு .

ஒருநா பூவாத்தா குளத்துக்கு குளிக்கதுக்குப் போனா. குளிச்சி முடித்து, குளத்துக்கரையோரம் இருந்த மரத்தடியில் நின்று தன் தலைமுடியை விரித்து உலர்த்தியபடி, , தன் தலைக்கு சிக்கு எடுத்துகிட்டிருந்தா . அப்ப அந்த வழியா குதிரையில போன இளைய மகராஜா, பூவாத்தாளையும் அவளோட தலைமுடி அழகையும் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது ஒரு சூறாவளி காத்து அடித்து, அவளோட முடி, பக்கத்திலிருந்த கள்ளிச்செடி மேல் விழுந்துருச்சு . அத பார்த்த மகராஜா அதனை எடுக்கப்பொனாரு. 'அன்னிய ஆம்பளைகள் என் கேசத்தை தொடக்கூடாது' என்று சொன்னாள் பூவாததா . அத கேட்டதும் மகராஜா 'நான் யாருன்னு தெரியுமா'ன்னு கேட்டார். 'ஏன் தெரியாது? நீங்க இளைய மகாராஜாதான்னு தெரியும். தெரிஞ்சிதான் சொல்லுதேன்னா பூவாத்தா .

இளைய மகாராஜா தான் இன்னார்னு தெரிஞ்சும் தன் கேசத்தை தொடக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாளேன்னு நினைச்சி, கோவத்துல தன் கையில இருந்த வாளால, கள்ளிச் செடியில மாட்டியிருந்தது போக மீதி உள்ள தலைமுடியை வெட்டிட்டார் .

தான் ஆசையா வளர்த்த தலைமுடியை இளைய மகாராஜா வெட்டிட்டாரேன்னு அழுதுகிட்டே வீடு போய் செர்ந்து 'நடந்த கதை'யை தன் அண்ணன்மாரிடம் சொன்னா பூவாத்தா . அண்ணன்மார்களுக்கு கோபம் தாங்க முடியவில்லை . 'என்ன செய்ய . அரண்மனையை எதிர்க்கவா முடியும்? இப்படிச் செய்யலாமா? இது முறையான்னு அவங்களுக்கா தெரியனும்! வேலியே பயிரை மேஞ்ச கதையா இருக்கேன்னு நினச்சு மனசுக்கு உள்ளேயே குமுறுனாங்க .

இதுக்கிடையில , மகாராஜா அவர்களைக் கூப்பிட்டு , 'பூவாத்தாளை கட்டிக்க ஆசப்படுதேன் .எப்ப கல்யாணத்தை வச்சிக்கலாம்னு இன்னும் ஒரு வாரத்தில் சொல்லி அனுப்புங்க' என்றார் .

'சரி மகராஜா'ன்னு சொல்லி தலையை ஆட்டிட்டு வந்தாங்க . வீட்டுக்கு வந்ததும் , குடும்பத்துக்காரன் ஆம்பளைங்க எல்லொருமாச் சேர்ந்து கூடி ஆலோசனை செய்தார்கள் .

குடும்பத்து மூப்பன் 'இந்த மகாராஜாவுக்கு நன்றியே இல்லை. நாம தலைமுறை தலைமுறையா உயிரை பணயம் வைத்து காபந்து பண்ணியிருக்கோம் . ஆனா இளைய மகாராஜா நம்ம வீட்டு பிள்ளை தலைமுடிய அறுத்து மானபங்கபடுத்துனது காணாது, பெண் வேறு கேட்கிறார். என்னதான் நாட்டை ஆளற ராஜாவானாலும் அவங்க குலம் கோத்திரம் வேற; நம்ம சாதி சனம் வேறதான் . அதனால , நாம மகாராஜாவுக்கு இந்த விசயத்துல விட்டுகொடுக்ககூடாது' என்றார் .

பிறகு , ஆம்பளைங்க எல்லோருமா கலந்து பேசி , 'நமக்கு நம்ம சாதியோட கௌரவம்தான் முக்கியம். இந்த ராஜாவுக்கு பெண் கட்டி கொடுக்கக் கூடாது . அதே சமயம் நாம ராஜாவை பகைச்சிக்கிட்டு இந்த நாட்டுல வாழவும் முடியாது . ராஜா அவமானப்படுத்துன பிள்ளையையும் நம்மோடு வச்சிக்கிட முடியாது . அதே சமயம் இந்த ராஜாவையும் தலைகுனிய வைக்கனும்' என்று முடிவெடுத்தாஙக .

அதுபடிக்கு மறுநாள் , அரண்மனைக்கு வார வெள்ளிக்கிழமை ராத்திரியில் எங்கள் வீட்டு பெண்ணை வில்வண்டியில் 'பெண் அழைத்து' அனுப்புகிறோம். ஆனால் நாங்கள் யாரும் கூடி வரமாட்டோம் . வண்டிக்காரன் மட்டும்தான் வருவான் என்று சொல்லை அனுப்பினார்கள் .

வெள்ளிக்கிழமை வந்தது . அன்னக்கி காலையில, பூவாத்தாளை குளிப்பாட்டி , புதுச்சேலை , சட்டை கொடுத்து உடுத்தச் சொல்லி ஜோடிச்சு , சாமிகும்புடச் சொன்னாங்க. பூவாத்தாளுக்கு , நம்மளை என்ன செய்யப் போறாங்கன்னே புரிய்லே. என்றாலும் ஐயாவும் அண்ணண்மாரும் சொன்னபடி செஞ்சா.

காவக்காரங்களோட மூப்பன் வீட்டுல ஒரு பெரிய 'மரிசல்' இருந்துச்சு . மரிசல்னா, தானியம் போட்டு சேர்த்து வைக்கிற இடம் . மூப்பன் வீட்டுல இருந்த மரிசல் , ரொம்ப பெரிசு . அதுல நூறு இருநூறு கோட்டைத் தானியம் போட்டு வைக்கலாம் . மகராஜாவுக்கு வரிக்குப்பதிலா அளந்து வாங்குற தானியத்தையெல்லாம் அதுலதான் போட்டு வைப்பாங்க .

மூப்பன் வீட்டு மரிசல் நிறைய அந்த வருசம் வரியா வந்த காடக்கன்னியை (தினைமாதிரியான ஒரு வகை தானியம் ) போட்டு வச்சிருந்தாங்க. காடக்கண்ணி 'கம்பு' என்ற தாணியம் மாதிரி இருக்கும் . ஆனா அதோட தொலி வழுவழுன்னு பட்டுமாதிரி இருக்கும் . காடக்கன்னி குமிஞ்சி கிடக்கிற இடத்துல காலை வைக்க முடியாது . ஒரு சாக்கு நிறைய காடக்கன்னியை அள்ளிக்கிட்டு அதன் மேலே ஒரு பனங்காயைப் போட்டா, அது வழுவி , வழுவி, சாக்கின் தூருக்கே போயிரும். அப்படி வழுக்கும் அந்த தானியம் .

பூவாத்தாளை கூட்டிக்கிட்டுப்போயி , மூப்பன் வீட்டுல இருந்த காடக்கன்னி மருசல்மேல் போட்டு இருந்த பலகை மேல் நின்னு சாமி கும்புடச் சொன்னாங்க . பூவாத்தாள் மருசல் மேல ஏறி நின்னு கண்களை மூடி கைகளை உயர்த்தியபடி சாமி கும்பிட்டாள் . அப்ப மூப்பன் ஒரு விசையைத் தட்டினான் . பூவாத்தா நின்ற பலகை தாழ்ந்தது .

பலகையில் நின்ற பூவாத்தாளும் காடக்கன்னி மறுசலின் உள்ளே இறங்கினாள் . 'தன்னைக் கொல்லத்தான் இத்தனை வேலையும் பார்த்தார்கள் ' என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்த பூவாத்தாள், 'சண்டாளப்பாவிங்களா.. நீங்களும் உங்க ராஜாவும் மண்ணாப் போவிங்க' என்று சாபம் கொடுத்துக் கொண்டே, காடக்கன்னி குவியலில் மூழ்கி , மூச்சுத் திணறி செத்துப்போனாள் .

அன்னக்கி ராத்திரி, மூப்பன் வீட்டு வில் வண்டியில் ஒரு பெரிய பெட்டியை ஏற்றி, அதில் ஒரு பெட்டைக் கழுதையை ஜோடித்து பெட்டிக்குள் வைத்துப்பூட்டி, அரண்மனைக்கு அனுப்பிவிட்டு , காவக்காரன் குடும்பத்துக்காரங்க அனைவரும் ராவோடு ராவா, ஊரைக் காலி பண்ணிட்டு போயிட்டாங்க .

அன்னையிலிருந்து அவங்க செஞ்ச காரியத்துக்குப் பரிகாரமா பூவாத்தாளுக்கு ஒரு கோயில் கட்டி கும்பிடுதாங்க. காடக்கன்னி தானியத்துல மாவிடிச்சி, பூவாத்தா சாமிக்கு படையல் வைச்சு கும்புடுறாங்க' .

நன்றி: மண் மணக்கும் மனுஷங்க

http://lldasu.blogspot.in/2006/08/2.html

தெய்வங்களான பலி ஆடுகள்

'தான்' என்ற ஆணவத்திற்காகவும் 'தன் சாதி உயர்ந்தது' என்ற போலி கௌரவத்திற்காகவும் விலையாகி பெற்ற தந்தையும் உடன் பிறந்த சகோதரனும் சேர்ந்து கைகோர்த்து நின்று எத்தனையோ கன்னிப் பெண்களை உயிரோடு புதைத்திருக்கிறார்கள் . தலையை வெட்டிக் கொலை செய்திருக்கிறார்கள் . இப்படி கொலை செய்த பின் மனசாட்சி உள்ள சில மனிதர்கள் அதை நினைத்து வருந்தியிருக்கிறார்கள் . அதோடு பரிதாபமாக செத்த அந்த கன்னிப் பெண் பின்னாளில் ஆவியாக தனக்கோ , தன் குடும்பத்திற்கோ, அல்லது தன் வாரிசு பரம்பரையினருக்கோ தீங்கு செய்வாளோ என்ற பயமும் இருந்திருக்கிறது. எனவே கொலையுண்ட கன்னிப்பெண்ணை குலதெய்வமாக்கி வழிபட்டு தான் செய்த தவறுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்திட முயன்றிருக்கிறார்கள் . அதன்மூலம் மன அமைதி அடைந்திருக்கிறார்கள் .

இந்த ஆணாதிக்க சமுதாயத்தில் பெண்கள் கடந்து வந்த பாதை மிகக்கடுமையானது . பெண்கள் அக்கினிக் குண்டங்களையும் நெருப்பாற்றையும் நீந்திவந்த நெடிய வரலாற்றுக்கு சான்றாதாராமாக எத்தனையோ நாட்டுப்புறக் கதைகளைக் கூறமுடியும் . இத்தகையை கதைகளில் எல்லாம் சம்பந்தப்பட்ட பெண் தவறு செய்தாள் என்பதற்கு எந்தவித சான்றும் இல்லை . அவள் அழகாய் இருந்தாள் என்பதைத் தவிர .

சாதிய பிரமைக்கு ஆட்பட்ட ஒருவன் , வலிமையானவனை எதிர்த்து போராட முடியாமலும் , தன் சாதி போலி கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்கமுடியாமலும் இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாக தத்தளித்தபோது , தான் பெற்ற மகளையே அழித்துவிடுவது என்ற முடிவிற்கு வந்துள்ளான் .

இங்கே சொல்லப்படப்போகிற கதையும் வழக்கமான 'கன்னித் தெய்வ வழிபாடு' சார்ந்த கதைதான் . ஆனால் அதில் அந்த பெண்ணை கொலை செய்த முறை மட்டும் புதுமையாக இருந்தது .. இனி கதை .. அடுத்த பதிவில் .

நன்றி : தாராமதி

http://lldasu.blogspot.in/2006/08/blog-post_28.html

அதிர்ச்சி வைத்தியம்

கவியரசு வைரமுத்து>>அதிர்ச்சி வைத்தியம்’ என்றால் என்ன?சொன்னாச் சிரிப்பீக; சொல்லித்தான் ஆகணும்.

பரண் மேல ஒசரத்துல ஒரு பொருள் இருந்திருக்கு. ஒரு பானையைத் தலகீழாக் கவுத்து அதுல ஏறி நின்னு எடுக்கப் பாத்திருக்கா வீட்டுக்காரி.

எட்டல; ஒரு எக்கு எக்கிருக்கா. உருண்டு ஓடிப்போச்சு பானை..

‘‘யாத்தே... யப்பே...ன்னு அலறி விழுந்தவள ஓடிவந்து தூக்குனாக ஊரெல்லாம்,

எந்திருச்சுட்டா. ஆனா, தூக்குன கையி தூக்குன மேனிக்கே இருக்கு; மடங்கமாட்டேங்குது.

ஊர்ப்பட்ட பண்டுதம் பாத்தாக; ஒண்ணும் வேலைக்காகல; நின்னாலும் ஒக்காந்தாலும் படுத்தாலும் ஒண்ணுக்கு ரெண்டுக்குப் போனாலும் கையத் தூக்குன மேனிக்கே இருக்கா பாவம்.

இதுக்கு ஒரு வைத்தியமுமில்லயான்னு குடும்பமே மருகி நிக்க, ‘ஒரு வழிதான் இருக்கு’ன்னு வந்தாரு உள்ளூரு வைத்தியரு.

‘தூக்குன கைஇடுக்குல தலைமேல ஒரு கூடைய வச்சு வீதி வழியா நடக்கவிடுங்க இவள’ன்னாரு.

அவ கூடை சொமந்து வீதி வழியாப் போறா. ஊரே வேடிக்கை பாத்து நிக்கிது.

குறுக்குச்சந்து வழியா குபீர்ன்னு ஓடிவந்த வைத்தியரு படீர்ன்னு உருவுறாரு அவ சேலையை.

அம்புட்டுத்தான். ‘ஏண்டா தூமச்சீலை! எவன்டா ஏஞ்சேலைய உருவுறவன்’னு போட்டா பாரு நாலு போடு... சப்பு சப்பு சப்புன்னு சாத்திப்புட்டா. அப்புறம்தான் தெரிஞ்சிருக்கு... அவளுக்கு மடங்காத கையி வசத்துக்கு வந்திருச்சுன்னு.

ஊரே சிரிக்குது அவளப்பாத்து. அவ பாவம் அழுகிறா. அவமானப்பட்ட துக்கத்துலயும் கையி வெளங்கிடுச்சுங்கற சந்தோஷத்துலயும்.

இதானம்மா அதிர்ச்சி வைத்தியம்.

(ஆதாரம்: கழனியூரன் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று.) 
NANDRI : VAIRAMUTHUVIN BATHILKAL

கூழாங்கற்கள்

எழுத்தாளர் வல்லிக்கண்ணன் சொன்ன கரிசல் கதைகளை கழனியூரன் தொகுத்த சுவையான கதைப் புத்தமொன்று இருக்கிறது, ’செவக்காட்டுக் கதைகள்’ என்று.. அதில் ‘திருநெல்வேலி’ என்ற பெயர் எப்படி வந்ததென்ற கதை சுவையானது..

நெல்லயப்பரின் கோயில் நமக்குத் தெரியுமல்லவா? அந்தக் கோவில் சிறிய கோயிலாக இருக்கும் போது நடந்த கதையிது. அந்த கோயிலின் குருக்கள் சிறந்த சிவ பக்தர். தினமும் நெல்லை காயப்போட்டு புடைத்து அரிசியாக்கி நைவேத்தியமாக படைப்பாராம் சாமிக்கு. ஒருநாள் இப்படித் தான் தன் வீட்டிலிருந்த சாமிக்கு அளவாக இருந்த எல்லா நெல்லையும் கொட்டி (வறுமையைப் பாருங்கள்) காய வைத்துவிட்டு குளத்தில் குளிக்கச் சென்று விட்டாராம். மழைக்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லாத போதும், மின்னல் வெட்டிக் கொண்டு மழை வலுவாக பெய்ய ஆரம்பித்து விட்டதாம், அய்யோ என்றாகிவிட்டது குருக்களுக்கு. நம்மிடம் இருந்த நெல் எல்லாவற்றையும் காய வைத்து விட்டு வந்தோமெ? மழையில் நனைந்து விட்டால், எப்படி புடைத்து அரிசியாக்குவது?’ என்று நினைத்துக் கொண்டே, மழையைப் பொருட்படுத்தாமல், ஓடியோடி வந்தாராம். வந்தவருக்கும் ஒரே ஆச்சர்யம். தான் நெல் கொட்டி வைத்திருந்த பகுதியை தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் நனைந்திருந்ததாம். இதி நிச்சயம் கடவுள் விளையாட்டு தான் என்று உணர்ந்து கொண்ட போது ஊரே கூடிவிட்டது இந்த அற்புததைப் பார்க்க.. குருக்கள் அந்த நெல்லை, மூட்டையாக கட்டி பொக்கிஸமாக வைத்துக் கொண்டார். ஊர் மக்கள் இறைவனுக்கு தங்கள் வீட்டிலிருந்து நெல்லை கொண்டு வந்து கொட்டிக் கொட்டி கொடுத்தனராம். நெல்லுக்கு வேலியமைத்தாற் போல இருந்து நெல்லை நனையாமல் காப்பாற்றியதால், அந்த பகுதிக்கு திரு’நெல்வேலி’ என்று பெயர் அமைந்து விட்டதாம். இறைவனும் நெல்லையப்பர் என்று அழைப்படலானார்.

இந்தக் கதையைப் படித்தவுடன், பார்க்கும் படிக்கும் எல்லா ஊர்ப் பெயர்களுக்கும் காரணப் பெயர் இருக்கக் கூடும்.அதை அறிந்து கொள்ளவேண்டுமென்ற ஆவல் கூடுகிறது. கூடவே சிவனார் மேல் இருக்கும் பக்தியும்.

http://maattru.com

கிராமியம் மழை சார்ந்த பழமொழிகள்

மழைதான் வாழ்வின் ஆதாரம். மனித வாழ்வில், இந்தக் காலத்தில் தண்ணீர், ஆகாரத்தை அடுத்த இடத்தை வகிக்கிறது. மழையின் தேவையை, மழையின் சிறப்பை மக்கள் காலங்காலமாக உணர்ந்துதான் இருக்கின்றனர்.

தெய்வப்புலவர் திருவள்ளுவர், கடவுள் வாழ்த்துப் பாடிய பிறகு, வான் சிறப்பைத்தான் பாடினார். கடவுள் வாழ்த்தையும், வான் சிறப்பையும் சேர்த்து அதைத் திருக்குறளுக்கான பாயிரம் என்றும் அறிஞர் பெருமக்கள் கூறுகின்றார்கள்.

இளங்கோ அடிகள், தன் சிலப்பதிகார காவியத்தில், கடவுள் வாழ்த்துப் பாடாமல் மாமழை போற்றதும்! மாமழை போற்றுதும் என்று இயற்கையைப் போற்றித்தான் பாடியுள்ளார்.

செவ்வியல் இலக்கியங்கள் இப்படிச் சிறப்புற பதிவு செய்த மழையைப் பற்றிக் கிராமத்து மக்கள் தங்கள் பேச்சு மொழிகளில், பழமொழிகளில், வாழ்வியல் அனுபவத்தில் எப்படி எல்லாம் பதிவு செய்துள்ளனர் என்பதைப் பற்றி இக்கட்டுரையில் கூற விரும்புகிறேன்.

மழையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த கிராமத்து மக்கள், மாரி அல்லது காரியம் இல்லை என்று கூறுகின்றார்கள். மாரி என்ற சொல் மழையைக் குறிக்கிறது. மாரி என்ற சொல்லை காளி என்ற தெய்வத்தைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்துகின்றார்கள். மழையையே தெய்வமாகப் பாவித்த ஆதி மனிதனின் அடையாளமாகத்தான் மாரி என்ற சொல் மழையையும், கடவுளையும் குறிக்கிறது. முதலில் மனிதன் இயற்கையின் ஒரு கூரான மழையை வணங்கியுள்ளான் என்பதை நாம் எண்ணிப் பார்க்க இடமுள்ளது.

மழையை நம்பி வாழ்கின்ற சம்சாரிகளுக்குத்தான் மழையின் அருமையும் பெருமையும் தெரியும். மழையை மட்டும் நம்பி பயிர் செய்து வாழும் மக்களுக்கு மாதம் மும்மாரி மழை பெய்தால் யோகம்தான்.

சாதாரணத் தாவரங்களுக்கு பத்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை ஒரு பத மழை பெய்தால் போதும் எந்த நீர் நிலைகளில் இருந்தும் நீர் பாய்ச்ச வேண்டிய தேவை இருக்காது. இந்த உண்மையைத் தான் மாதம் மும்மாரி என்ற தொடர் விளக்குகிறது.

அந்தக் காலத்தில் ராஜாக்கள் நம் நாட்டில் மாதம் மும்மாரி மழை பெய்கிறதா..? என்றுதான் முதலில் மந்திரிகளிடம் கேட்பார்களாம். மாதம் மும்மாரிப் பொழிகிறது ராஜா என்று பதில் கூறிவிட்டால் ராஜாவுக்கு நிம்மதி வந்து விடுமாம். மழை பெய்து செழித்து வெள்ளாமை விளைச்சல் வந்து விட்டால் போதும் மக்கள் சந்தோசமாக வாழ்வார்கள் என்ற உண்மையைத்தான் இச்செய்திகள் பதிவு செய்துள்ளன.

மழையைப் பற்றியே நிறைய பழமொழிகளை மக்கள் கூறுகின்றார்கள். மழைக்கும் சூலுக்கும் காலம் ஏது? என்று கேட்கிறது ஒரு பழமொழி. கருக்கொண்ட மேகம் எப்போது எங்கு இறங்கிப் பெய்யும்? என்று தீவிரமாக ஆராய்ச்சி செய்த கிராமத்து மக்கள், மழை எப்போது, எந்த அளவு பெய்யும் என்பதைக் கணிக்க முற்பட்டுத் தோற்றுப் போனபின் இந்தப் பழமொழியை உருவாக்கி இருக்கின்றார்கள். மழையைப் போலவே கருவுற்ற பெண்ணும் எப்போது பிரசவிப்பாள் என்பதைக் கணித்துக் கூற முடியாது என்பதை உணர்ந்த கிராமத்து மக்கள் உண்டாக்கிய பழமொழிதான் மழைக்கும் சூலுக்கும் காலம் ஏது? என்பதாகும்.

கோடை காலத்தில் இடியுடன் கூடிய பலத்த மழை பெய்யும். அப்போது கடுமையான மின்னலும் மின்னும். ஐப்பசி மாதம் அடை மழை பெய்யும்; அடைச்ச கதவு திறக்காதபடி அடை மழை பெய்யும்.; கார்த்திகை மாதம் கன மழை பெய்யும் என்று பழமொழிகள் கூறுகின்றன. அந்தக் காலத்தில் நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து மழை பெய்து கொண்டே இருந்திருக்கிறது. இப்படிப் பெய்யும் மழையைத்தான் அடை மழை அல்லது அடைத்த கதவு திறக்காத மழை என்று கூறுகின்றார்கள்.

கோடைகாலத்தில் அந்தி நேரத்தில் மழை பெய்யத் தொடங்கினால் அந்தக் காலத்தில் இரவு முழுவதும் மழை பெய்து கொண்டே இருந்திருக்கின்றது. அந்தி மழை அழுதாலும் விடாது! என்ற தொடர், கோடை காலத்தின் இரவு நேரத் தொடர் மழையைக் குறிக்கிறது.

நேற்றும் இன்றும் கொம்பு சுற்றிக் காற்றடிக்குதே,

சேற்று நன்கு சேற்றில் ........

ஏற்றடிக்குதே..

கேணி நீர் படுசொறித் தவளை

கூப்பிடுகுதே! என்ற நாட்டுப் புறப்பாடல் மழை வருவதற்கான அறிகுறிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் இருந்து மேகம் திரண்டு வருவதை எங்கள் பகுதி மக்கள் மேகம் கொம்பில் முறுக்குகிறது என்று கூறுவார்கள். குளிர்ந்த தென்றல் காற்று சுற்றிச் சுற்றி வீசினால் மழை வரும் என்று நாட்டுப்புறத்து மக்கள் கணித்திருக்கிறார்கள்.

எறும்புகள், பள்ளமாக உள்ள இடத்தில் இருந்து தன் உணவுகளைத் தூக்கிக் கொண்டு மேடான இடத்திற்குச் சாரை சாரையாகச் சென்றால், விரைவில் மழை வரும் என்று கூறுகிறார்கள். எறும்புகளுக்கு மழையின் வருகையைப் பற்றிய முன் அறிவிப்புகள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது என்று இன்றைய அறிவியல் அறிஞர்கள் கூறுகின்றார்கள்.

நிலநடுக்கம் ஏற்பட இருப்பதைச் சில பறவைகளும் , நாய் போன்ற விலங்குகளும் முன்கூட்டியே உணர்ந்து கொள்ளும் ஆற்றலைப் பெற்றிருக்கின்றன என்றும் அறிவியல் அறிஞர்கள் கூறுகின்றார்கள்.

நண்டு மேடான இடத்திற்கு இடம் பெயர்வது தவளை சத்தம் போடுவது போன்றவை. மழை வரும் என்பதற்கான முன் அறிவிப்பாக கிராமத்து மக்கள் கருதி இருக்கிறார்கள். தவளைகள் போடும் சத்தத்தை கிராமத்து மக்கள் தவளை, உடைக்கட்டா... தவக்கட்டா... என்று மழை கூறுவதாகக் கற்பனை செய்து கூறுகின்றார்கள். அதாவது வயல் வரப்புகள் எல்லாம் உடைத்துவிடும் அளவோடு மழை பெய்யப் போகிறது என்று தவளை ஆளுடம் சொல்வதாகக் கூறுகிறார்கள்.

கோடை காலத்தில் ஈசான மூலையில் மின்னல் மின்னினால், விரைவில் நல்ல மழை பெய்யும் என்று கிராமத்துப் பெரியவர்கள் கூறுகின்றார்கள். ஈசானத்துல மழை கால் ஊன்றி இறங்கிப் பெய்ய ஆரம்பித்தால் ஈசானத்தில் இறங்குன மழை இருந்து பெய்யும் என்று கூறுகின்றார்கள்.

கார்த்திகை மாதம் பெய்யும் கனமழை கார்த்...... திருநாளுடன் நின்றுவிடும் என்று கூறுகின்றார்கள். கார்த்திகைத் திருநாள் அன்று கார்த்திகை தீபம் ஏற்றினால், மழை வெறித்துவிடும் என்று கிராமத்து மக்கள் நம்புகிறார்கள். விளக்கிட்டபின் மழை கிழக்கிட்டுப் போகும் என்று ஒரு பழமொழி கூறுகின்றார்கள். விளக்கு என்பது கார்த்திகை விளக்கு அதாவது கார்த்திகை தீபம் என்று பொருள் கொள்ளலாம். கிழக்கிட்டு என்றால் மெலிந்து அதாவது குறைந்து போகும் என்று பொருள் கொள்ளலாம். கார்த்திகையின் பின் பகுதியில் மழை வெறித்துப் பொசுங்கலிகத்தூவும். அதைக் கெப்பேரி என்ற வட்டார வழக்குன சொல்லில் எங்கள் பகுதியில் கூறுகிறார்கள். கெப்பேரி முடிந்ததும் மார்கழி மாதம் பனி பெய்ய ஆரம்பித்துவிடும்.

புரட்டாசியில் நாற்றுப் பரவினால் ஐப்பசி, கார்த்திகை மாத மழையால் யார் நன்றாக நீர் பாய்ந்து செழிந்து வளரும். மார்கழி மாதப் பனியில் கதிர் தலை காய்ந்து விளையும். தை மாதம் கதிர் அறுத்துப் பொங்கலிடுவார்கள்.

எவ்வளவு வெயில் என்றாலும் அலைந்து திரிகிற மக்கள் மழையில நனைய மாட்டார்கள். ஆயிரம் வரவைத் தாங்களிடம் ஒரு பாராட்டைத் தாங்க முடியுமா? ஆயிரம் வெயிலைத் தாங்கலாம். தலை ஒரு மழையைத் தாங்குமா..? என்று கேட்கிறார்கள் கிராமத்து மக்கள் பாராட்டைத் தாங்க முடியாது என்று கூறுகிறார்கள். அதற்குச் சான்றாக மழையையும், வெயிலையும் கூறியுள்ளார்கள்.

இன்றைக்கு நாகரிக மனிதனால் ஒரு வசவைக் கூடத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், அவனால் ஆயிரம் புகழைத் தாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. இதுதான் கிராமத்தானும், நகரத்தானுக்கும் உள்ள வித்தியாசமாகும்.

மழை முகம் பாராத பயிரும்; தாய் முகம் பாராத பிள்ளையும் ஒன்று என்று கூறுகிறது ஒரு பழமொழி. மழைக்கு முகம் உண்டு என்று கூறும் கிராமத்து மக்களின் ரசனை அனுபவிக்கத் தகுந்ததாகும். மழை கால் ஊன்றி விட்டது என்ற வாக்கியத்தில் மழைக்கு கால் இருப்பதாகக் கூறி இருக்கும் கற்பனையும் ரசனையானதாகும். பனிக் கண் திறந்தால் மழைக் கண் அடைக்கும் என்று கூறுகிறது ஒரு பழமொழி. மழைக்கு கண் இருக்கிறது என்றும் கூறுகிறார்கள். மழையை ஒரு உயிருள்ள உருவமாகப் பார்த்துப் போற்றிய கிராமத்து மக்களின் அன்பை என்ன சொல்ல...

ரொம்பக் காலமாக மழையே பெய்யவில்லை என்றால் கழுதைகளுக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்தால் மழை பெய்யும் என்ற நம்பிக்கையும் கிராமத்து மக்களிடம் உள்ளது.

தொடர்ந்து தேவைக்கு அதிகமாக மழை பெய்து கொண்டே இருந்தால் தீப்பந்தங்களில் தீப்பற்ற வைத்துக் காட்டி...... மழை நின்று விடும் என்ற நம்பிக்கையும் கிராமத்து மக்களிடம் உள்ளது.

கழனியூரன்

நன்றி: குமுதம்

செவக்காட்டு சொல்கதைகள் -1

’அந்திமழை’ மின் இதழின் வாசகர்களுக்கு.. வணக்கம். கி.ராஜநாராயணன் அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் நெல்லை மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்று கதைசொல்லிகளிடம் இருந்து நூற்று கணக்கான நாட்டுப்புறக் கதைகளை சேகரித்துள்ளேன். அக்கதைகள் கி.ராவின் பெயரிலும் பின்னர் என் பெயரிலும் பல இதழ்களில் பிரசுரமாகியுள்ளன.

நான் களப்பணி செய்து சேகரித்த கதைகளில் இன்னும் எந்த இதழிலும் பிரசுரமாகாத சில கதைகளை’அந்திமழை’ மின் இதழ் மூலம் உங்களின் வாசக பார்வைக்கு வைப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

இத்தொடரில் பிரசுரமாக இருக்கின்ற ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு சுவையுடையதாக இருக்கும். தாத்தாவின் மடியில், பாட்டியின் அருகில் அமர்ந்து கதை கேட்க  ‘லவிக்காத’ (விதியற்ற) இன்றைய தலைமுறையினர்க்கு இக்கதைகள் புதியதொரு வாசிப்பனுபவத்தைத் தரும் என்று நம்புகிறேன்.

இக்கதைகளைப் படிக்கும் போது உங்களின் மனக் கண் முன் உங்களின் பூர்வீக கிராமம் தோன்றினால் அதுவே என் வெற்றி என்று கருதுகிறேன். இனி கதைகள்.......

. பூவின் அழகைப் பூட்டி வைக்க முடியாது

”மூத்த தாரத்திற்குப் பிறந்த பிள்ளைகளை இளையதாரம் கொடுமைப் படுத்துவாள் “ என்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் எத்தனையோ நாட்டுப்புறக் கதைகள் புழக்கத்தில் உள்ளன. அப்படிபட்ட கதைகளில் இது புதுமாதிரியான கதையாக இருக்கிறது “ என்று சொன்ன சுப்புத்தாத்தா கதை கேட்கக் கூடியிருந்த மக்களைப்பார்த்து தன் நரைத்த மீசையைத் தடவிக் கொண்டே கதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

ஒரு ஊர்ல ஒரு பண்ணையார் இருந்தார், அவருக்கு கல்யாணமாச்சி, காலா காலத்துல அவர் பொண்டாட்டிகாரி அழகான ஒரு ஆம்பளப் பிள்ளையையும் பெத்தெடுத்தா, பையனும் வளர்ந்து இளம் பிராயத்தை அடைந்தான். அப்ப பார்த்து பண்ணையாரின் மனைவி திடிரென்று மாரடைப்பு வந்து இறந்துட்டா.

பண்ணையாரிடம் சொத்து சுகம் அதிகம் இருந்ததால், உமக்கும் ஒரு துணை வேண்டாமா? என்று சொந்தக்காரர்கள் கேட்டு , மறு வருசமே , ஒரு பெண்ணைப் பார்த்துக் கட்டி வைத்தார்கள் . இளைய குடியாள் , மூத்த குடியாளின் பிள்ளையைக் கண்ணில் கண்ட போதெல்லாம் கரித்துக் கொட்டினார். அந்தப் பையனை எதிரியைப் போல பாவித்தாள்.

“மனம் போல் வாழ்வு” என்று சொல்வார்களே அது போல , இளையாளுக்கு வயிற்றில் கரு தங்களை, தன் வயிற்றில் ஒரு பிள்ளை பிறக்கலியே ! தன் புருசனின் சொத்து எல்லாம் மூத்த குடியாளின் மகனுக்கு போயிருமே! என்று நினைத்து, கரு, கருன்னு நெஞ்சு எரிச்சலோடு அலைந்தாள்,

ஏழெட்டு  வருசமாகியும் , இளையாள் வயிற்றில் ஒரு புழு , பூச்சி கூட தங்கல , அக்கம்பக்கத்து பெண்களெல்லாம் “ அவள் ஒரு மலடி” என்று பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள். “

மூத்த குடியாள் மகன் வளர்ந்து வாலிப வயசை அடைந்து விட்டான். பண்ணையாரும் தன் மகனுக்கு காலா காலத்தில் ஒரு கால்கட்டைப் போட்டிரனும் என்று நினைத்து , பெண் பார்க்க ஆரம்பித்தார். பண்ணையாருக்கு ஏகப்பட்ட வசதி வாய்ப்புகள் இருந்ததால், அவரின் அந்த ஒரு மகனுக்கு பெண் கொடுக்க நான் நீ என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு முன் வந்தார்கள்,

பண்ணையார் நாலு ஊருக்குப் போய் அலைந்து திரிந்து அழகான ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து தன் மகனுக்கு பேசி முடித்தார். பெண் பார்க்க தன் இளைய மனைவியையும் , கூட்டிக்கிட்டுதான் போயிருந்தார். மூத்தாள் மகனுக்கு இவ்வளவு அழகான பெண்ணா? என்று வயிறு எரிந்தது. இளையாளுக்கு ஏதாவது ஒரு குறை சொல்லி இந்தப்பெண்ணை மூத்தாள் மகன் கட்ட விடாமல் செய்யவேண்டும் என்று தன் கணவரிடம் ஏதேதோ சொல்லிப்பார்த்தாள் , பண்ணையார் இந்த விசயத்தில் தன் மனைவியின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை. பிறகு என்ன செய்ய மூத்தாள் மகன் தாலி கட்டினாலும் பெண் நம் வீட்டுக்கு தானே மருமகளாக வருவாள் , அப்போது வைத்து கொள்ளலாம் வரிசையை. என்று மனதிற்கு நினைத்து கொண்டு பண்ணையாரிடம் சரி , இந்த பெண்ணே நம் பையனுக்கு இருக்கட்டும் என்று உதடளவில் சொன்னாள்.

அந்தக் காலத்தில் பெண் பார்க்கும் படலம் எல்லாம் கிடையாது, அப்படியே சிற் சில இடங்களில் நடந்தாலும் , மாப்பிள்ளையின் தந்தையாரும் , தாயாரும், பெண்ணைப் பார்த்து சம்மதம் சொன்னால் போதும் , பெற்றோர்கள் பார்த்து முடித்த பெண்ணின் கழுத்தில் அந்த காலத்து மாப்பிள்ளைகள் மறுபேச்சுப் பேசாமல் தாலியை கட்டினார்கள்.

பண்ணையார் மகன் விசயத்திலும் பெண்ணை , மாப்பிள்ளையின், தந்தையும் , தாயும் நேரில் பார்த்ததோடு சரி. மாப்பிள்ளை பெண்ணை நேரில் பார்க்கவில்லை, இந்த விசயத்தை தனக்குச் சாதகமாக்கிக்கொண்டு , பண்ணையாரின் மனைவி ஒரு சதித் திட்டத்தை தீட்டினாள்.

பண்ணையாருக்குத் தெரியாமல், பண்ணையார் காடுகரைகளை சுற்றிப் பார்க்கச் சென்ற சமயத்தில், தன் தோழி ஒருத்தியின் மூலமாக ஒரு ஓவியனைத் தன் வீட்டிற்கு வரவளைத்தாள் , “ அவலட்சணமான  முகமுடைய ஒரு இளம் பெண்ணின் படத்தை தைல வண்ண ஓவியமாக வரைந்து கொடு , நான் உனக்கு வேண்டிய மட்டும் பணம் கொடுக்கிறேன். “ என்றாள் ஓவியனிடம் இளையாள்.

ஓவியனுக்கு , பண்ணையார் மனைவியின் வேண்டுதல் அதிசயமாகப் பட்டது , எல்லோரும் அழகான பெண்ணின் படத்தைதான் ஓவியமாக வரைய சொல்லி விலை கொடுத்து வாங்குவார்கள். இவள் அவலெட்சணமான பெண்ணின் படத்தை வரைந்து கேட்கிறாளே ! இதில் ஏதோ சூது இருக்கிறது என்று நினைத்தாலும் கைநிறைய பணம் கிடைக்கிறதே என்று நினைத்து அவலெட்சணமான ஒரு பெண்ணின் படத்தை வரைந்து அதை இளையாளின் தோழியிடம் கொடுத்தான் , அவளும் , ஓவியன் கேட்ட பணத்தை பண்ணையாரின் மனைவியிடம் இருந்து வாங்கி வந்து ஓவியனிடம் கொடுத்தாள் .

பண்ணையார் முன் போலவே , காடு கரைகளைச் சுற்றிப்பார்க்க சென்ற போது , மூத்தாளின் மகனை பிரியமாக அழைத்து “அப்பா, உன் தந்தை உனக்கு மிகவும் அவலெட்சணமான பெண்ணையே பேசி முடித்திருக்கிறார் . நான் அந்தப்பெண் வேண்டாம் என்று எவ்வளவோ எடுத்துச் சொன்னேன் . அவர் என் பேச்சைக் கேட்டகவில்லை. பெண் வீட்டார் ஏராளமாக நகை நட்டு போடுகிறார்கள் என்பதால் அந்தப்பெண்ணையே என் மருமகளாக்கிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி வெற்றிலையும் மாற்றி உறுதி செய்து விட்டார்.. இனி நீ சொன்னாலும் அவர் கேட்கமாட்டார், உன் தந்தையின் பிடிவாத குணம்தான் உனக்கு தெரியுமே , எனவே நீயும் , இனி அந்தப் பெண் விசயத்தில் மறு பேச்சுப் பேசாதே . அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தில் உன் தந்தையின் ஆசையை நிறைவேற்றுவதற்காக தாலியை கட்டிவிடு, ஆனால் தாலிகட்டும் போது கூட உன் மனைவியின் முகத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்காதே தாலி கட்டிய பின்னும் நீ அவளை தொட்டு பேசாதே , அவளுடன் சேர்ந்து வாழாதே , இப்படியே ஒரு வருசப் பாட்டுக்கு இரு , அந்தப்பெண் வாழாமல் இருப்பதை விட தன் தாய் வீட்டுக்கே செல்லலாம் என்று சென்றுவிடுவாள் , அதன் பின் நானே உனக்கு ஒரு அழகான பெண்ணாப்பார்த்து கட்டி வைக்கிறேன் . உன் தந்தை உனக்கு பார்த்திருக்கிற பெண் இவள் தான் , அவளின் படத்தை யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் வீட்டில் இருந்தே நான் உனக்காக எடுத்து வந்திருக்கிறேன் “ என்று நய வஞ்சமாகப் பேசி , மாப்பிள்ளையின் நெஞ்சில் நஞ்சை விதைத்து ஓவியனிடம் வரைந்து வாங்கிய அவலெட்சணமான பெண்ணின் ஓவியத்தையும் அவனிடம் காட்டினாள் .

“ தாய் இல்லாத போது , தாய்க்குத் தாயாய் இருந்து நம் சிற்றன்னை நமக்கு நன்மை செய்கிறாள் போலும் “ என்று நினைத்து ஏமாந்த மூத்தாள் மகன் நெஞ்சில் அந்த பெண்ணின் ஓவியம் , மனச்சுவரில் வரைந்த சித்திரம் போல் நின்று நிலை பெற்று விட்டது.

உரிய காலம் வந்தது , திட்டமிட்டபடி மூத்தாள் மகனுக்கு கல்யாணமும் நடந்தது , ஆனால் கூனியின் போதனையில் மனம் திரிந்த கை கேயி போல , பண்ணையார் மகன் , தன் மனைவியை , ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை, எதிர்த்தும்  விழிக்கவில்லை.

தொட்டுத்தாலி கட்டியதோடு சரி , அதன் பின் சித்திக்காரியிடம் தான் சாப்பாடு வாங்கி சாப்பிட்டான், கட்டிய மனைவியின் கட்டழகைப் பார்த்து ரசிக்காமல் கண் இருந்தும் குருடன் போல் வாழ்ந்தான்.

புதுப்பெண் பார்த்தாள் , தன் கணவன் தன்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் , பாராமுகமாக இருப்பதை நினைத்து இதில் ஏதோ சூட்சி  இருக்கிறது என்று நினைத்தாள்.

ஒரு நாள் தன் கணவனிடம் , என்னை என் தாயாரின் வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டு விடுங்கள் என்றாள். மாப்பிள்ளைகாரனும் ‘சரி ‘ என்றான் , இளையாள் நாம் போட்ட திட்டம் நிறைவேறப் போகிறது என்று நினைத்து சந்தோஷப்பட்டு புதுமாப்பிள்ளையிடம் அவள் விருப்பப் படியே அவளை அவள் தாய் வீட்டில் கொண்டு போய் ஒப்படைத்து விட்டு வா என்றாள்.

புதுமாப்பிள்ளை , புதுப்பெண்ணை ஒரு வில் வண்டியில் அழைத்துக்கொண்டு சென்றான் , புதுப்பெண் தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ வைத்திருந்தாள் , ஒரு வண்டு அவள் தலையில் இருக்கும் மல்லிகைப் பூக்களை கடித்துக் குதறியது , வண்டின் செயலைப்பார்த்த புதுப்பெண் ,

“ பூ மணம் நுகரத் தெரியாத

புகல் வண்டே – என்

புருஷனைப் போல் நீயும்

முட வண்டோ …? “ என்று ராகம் போட்டுப் பாடினாள்

மனைவியின் பாட்டைக் கேட்ட புருஷக் காரனுக்கு தன்னையறியாமல் கோவம் மூக்கிற்கு மேல் வந்து விட்டது. எனவே சித்தாத்தாள் சொல்லிக் கொடுத்ததை எல்லாம் மறந்து , அனிச்சையா. தன் மனைவியை அடிக்க கையை ஓங்கிய படியே அவள் முகத்தை முதன் முதலாக ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

அவன் கண்களை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை , பதினாலாம் பக்கத்து பெளர்ணமி நிலவு போல் ஜொலி ஜொலி என்று ஜொலித்துக்கொண்டு இருந்தது அவள் முகம்.

பார்க்க பதினாராயிரம் கண் வேண்டும். என்பது போன்ற அழகியை மனைவியாகப் பெற்றும் இத்தனை நாளும் ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் , பாவியாக வாழ்ந்துவிட்டோமோ , சித்திக்காரிதான் பொய் சொல்லி நம் மனதை மாற்றி இருக்கிறாள் . இனிமேல் சித்திக்காரியின் முகத்திலேயே விழிக்க கூடாது என்று நினைத்து தன் மனைவியை அடிக்க ஓங்கிய கையில் அணைத்து முத்தமிட்டு கொஞ்சிய படி , வில் வண்டி ஓட்டும் வேலைக்காரனிடம் விரைவாக வண்டியை ஓட்டு , என்றான் .மாமியார் வீட்டுக்கு போன மாப்பிள்ளை அங்கேயே தன் மனைவியுடன் சந்தோசமாக வாழ ஆரம்பித்தான் , சித்தியின் வீட்டை மறந்தே விட்டான்

- See more at: http://andhimazhai.com/news/view/sevakkaadu1.html#sthash.PDgxN7Os.dpuf